EH

กิจกรรมจาก
 
 
 
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้รูปเยอะนะคะโหลดโหดหน่อยนะ //เน็ตคนอัพก็จะดับเเหล่ไม่เเหล่OTL
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
EH Fiction : เส้นทาง
 
Character : Eloris
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
พวกเราเริ่มต้นเดินทางจากเส้นทางคนละสาย

จนถึงระยะหนึ่งพวกเราก็ได้มาเจอกันที่ทางสายหนึ่ง

มอบรอบยิ้ม เสียงหัวเราะ ความผูกพัน มิตรภาพให้แก่กัน

จนถึงวันหนึ่ง….เมื่อเราค้นพบเส้นทางสายใหม่ของตัวเอง

พวกเราก็ต่างต้องแยกย้าย

เดินหน้าสู่เส้นทางสายใหม่…
 
จะด้วยเหตุผลอะไรแต่คนเรานั้นต้องเติบโตขึ้น….และก้าวเดินต่อไป
 
 
 
 
 
 
          ถึงแม้ว่าเมื่อคืนฝนจะตกแต่วันนี้กลับท้องฟ้าแจ่มใส   เป็นวันที่ดีอีกหนึ่งวัน….วันที่ดี วันที่สำคัญของผม
 
กับเพื่อนๆอีกหลายๆคนที่อยู่ชั้นปี 7 วันนี้เป็นวันที่พวกเราจะจบการศึกษาจากฮอกวอตส์   เป็นเรื่องที่น่าดีใจปนๆ
 
กับความรู้สึกเสียดาย   ดีใจที่เรียนจบและได้เติบโตก้าวไปสู่เส้นทางอีกเส้นทางความฝันใหม่อีกเรื่องที่อยากจะ
 
ทำให้เป็นความจริง   เสียดายกับสิ่งที่รู้สึกผูกพันไม่ว่าจะเป็นสถานที่   เพื่อน  รุ่นน้อง  เหล่าอาจารย์  ความรู้สึก
 
และความทรงจำต่างๆ 7 ปีกับที่นี่มันมีมากมายเหลือเกิน
 
 
 
 
 
 
          เสียดายบางอย่าง……….ความรู้สึกบางอย่าง……
 
          มีเรื่องหนึ่งที่รู้อยู่แล้วในใจแต่ก็เลือกที่จะไม่พูดมันออกไป….
 
 
 
 
 
 
          ผมเงยหน้ามองท้องฟ้า วันนี้ท้องฟ้าสีฟ้าสดใสและแดดก็ไม่แรงมากเท่าไร   เดินไปเรื่อยๆตามทางเดิน
 
ราวกับกำลังเก็บภาพความทรงจำนี้ไว้   รุ่นน้องบางคนกำลังอำลารุ่นพี่  บางคนร้องไห้  บางคนหัวเราะ   ผมได้
 
แต่ยิ้มและเดินไปเรื่อยๆแต่สุดท้ายขาก็พาก้าวมาจนถึงสนามควิดดิช  ถ้าขี่ไม้กวาดมาคงไวกว่านี้เยอะเลยและก็
 
คงไม่เหนื่อย
 
 
 
 
 
 
          ความรู้สึกนี้ยังเหมือนเดิม…ความตื่นเต้น  ความภาคภูมิใจ ความรู้สึกต่างๆไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปเลยสักนิด  
 
ไม่ต่างจากครั้งแรกที่ได้ก้าวเข้ามาในสนาม  ไม่ว่าจะในฐานะของผู้ชมหรือจะนักกีฬา
 
 
 
 
 
 
          ความฝันของผมสำเร็จไปหนึ่งอย่างแล้วนะครับคุณแม่…..เห็นมั้ยว่ากีฬาทำให้ผมแข็งแรง   เรื่องที่คุณแม่
 
กังวลว่าอาการของผมจะแย่ลงไปอีกคงไม่ใช่แบบนั้นแล้วละครับ
 
 
 
 
 
          ผมได้แต่ยืนยิ้มอยู่คนเดียวค่อยๆหลับตาลงและคิดถึงภาพเก่าๆตั้งแต่สมัยยังปี 1 ที่ได้ลงแข่งจนมาถึง
 
ตอนนี้…  จนเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนที่ผมเพิ่งแข่งไป   มันดีจริงๆเลยที่ได้อยู่ที่นี่   ได้เจอผู้คนที่นี่และได้เป็นเพื่อน
 
กับหลายๆคน
 
 
 
          บางคนช่วยพยุงเวลาที่ผมล้ม…
 
          บางคนช่วยสอนให้ผมเปลี่ยนมุมมองใหม่ๆ
 
 
          บางคนช่วยสอนให้ผมเข้มแข็ง
 
 
          บางคนทำให้ผมยิ้มและหัวเราะ
 
 
          แต่สิ่งหนึ่งที่ผมไม่มีวันลืม… ‘ขอบคุณทุกคนที่เชื่อมั่นในตัวผม’ 
 
 
 
 

          ไม่ว่าจะในฐานะของรองกัปตันบ้านกริฟฟินดอร์หรือว่าในฐานะของเอลโอลิสซ์  มันก็สำคัญมากสำหรับผม
 
เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยผลักดันผมให้มาถึงทุกวันนี้   จะพูดว่าขอบคุณสักอีกกี่ครั้งก็คงไม่พอ
 
 
 
          ผมไม่ได้รู้สึกเหนื่อยสักนิดถึงแม้ว่าสมาชิกในทีมของผมจะซนกันขนาดไหน   เอาจริงๆพวกเขาบางครั้งก็
 
เหมือนลิง…   พอคิดแบบนี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้   ด้วยความที่ผมโตแล้วหรือเปล่านะพอมาเจอพวกเขาที่เป็น
 
รุ่นน้องซะส่วนใหญ่ผมเลยรู้สึกว่าเหมือนตัวเองมีน้องๆหลายคน   แล้วพอทุกๆคนอยู่รวมกันมันจะวุ่นวายมากแรกๆ
 
ผมเองก็ตั้งรับไม่ถูกเหมือนกัน   แต่ละคนก็หลากหลายแบบมีเอกลักษณ์ของตัวเอง   ผมต้องใช้เวลาค่อยๆศึกษา
 
พวกเขาไปเรื่อยๆค่อยๆจดจำอยากจะสนิทกับพวกเขาทุกๆคน
 
 
 
          ขอบคุณวินซ์ที่ให้โอกาสผม
          ขอบคุณทุกๆคนในทีมที่อยู่ข้างๆกันมาตลอด
          ขอบคุณอีกครั้ง…..ที่ช่วยเป็นพลังให้กับผมมาตลอด   
 
 
 
 
 
          ผมค่อยๆผ่อนลมหายใจออกมายาวๆสายลมพัดวนรอบๆตัว   เอาละ…ถึงเวลาที่ผมควรจะไปเตรียมตัวขึ้น
 
รถไฟได้แล้ว   ผมมองรอบๆอีกครั้งแต่ก็ชะงักกับเรื่องบางเรื่องในหัวแล้วก็อยู่ๆก็ยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเอง
 
 
 
          ความรู้สึกบางอย่างทำให้หัวใจผมเต้นเร็วขึ้นภาพเหตุการณ์วันนั้นหลังจากแข่งเสร็จลอยเข้ามาในหัว
 
          “………………………….”
 
 
          พอคิดมาถึงตรงนั้นก็รู้สึกเขินๆเหมือนกัน   มันเกิดขึ้นเมื่อไรกันนะ?   ตอนไหนกัน….ก็เท่าที่รู้ ‘เรา’ ทั้งคู่ยัง
 
ชอบตีกันอยู่เลย   จนมาถึงตอนนี้หากจะคิดหาคำตอบต่อไปว่าทำไมมันถึงมาลงเอยแบบนี้ได้ก็คงตอบได้เพียง
 
‘ไม่รู้เหมือนกันสิ’ 
 
 
 
        ก็รู้ตัวอีกทีก็โดนจูบไปแล้ว…..แล้วรู้ตัวอีกทีก็จูบเขาไปแล้ว…….
 
 
 
 
        ได้แต่เกาหัวงงๆแล้วเดินกลับไปทางเดิมเพื่อไปยังหอ   เห็นบางคนที่คุ้นเคยกำลังยืนอยู่ที่ริมทางเดินผม
 
ยิ้มให้เขาเหมือนทุกที   และริวเองก็ยิ้มให้ผมเหมือนทุกทีเช่นกัน   เราไม่ได้พูดอะไรมากมายผมเดินไปเละเขาก็
 
เดินอยู่ข้างๆ   จนสุดท้ายก็ไม่มีใครพูดอะไร   เรา ‘รู้’และคงมีเหตุผลของตัวเองที่จะไม่พูดมันออกมา
 
 
 
          “ส่งแค่นี้ก็พอแล้วละครับ”
 
          “ครับ   งั้น….โชคดีนะครับรุ่นพี่”
 
 
          ริวไม่ได้บอกว่า ‘ลาก่อน’ และก็ไม่ได้บอกว่า ‘แล้วพบกันใหม่’
 
 
 
          ผมเองก็เหมือนกัน   ผมไม่ได้พูดว่าแล้วเจอกันหรือว่าลาก่อน   อาจจะไม่ได้เจอกันอีกก็ได้แต่ก็ยังเสียดาย
 
ถ้าพูดว่าลาก่อน  ในใจก็ยังแอบหวังนิดๆว่าเราอาจจะได้เจอกันใหม่อีกครั้งสักที่ก็ได้   แต่ก็ปล่อยให้มันเป็นไป
 
ตามเวลาและความพอดีของมันแล้วกัน  
 
 
 
          “เป็นเด็กดีนะครับ” ผมขยี้หัวริวจนเส้นผมสีดำของเขายุ่งไปหมด   ครั้งนี้ริวไม่ได้ว่าอะไรเขาจับมือผมออก
 
ก่อนจะกอดผมไว้   โตขึ้นหรือเปล่านะไม่ทันได้สังเกตเลยเหมือนเขาจะสูงกว่าผมมาแล้วนิดนึงด้วย…  
 
 
 
 
        ค่อยๆลูบผมอีกคนเบาๆเขาไม่ได้พูดอะไรแต่ก็กอดไว้จนแน่น
 
 
 
 
 
        “โชคดีนะครับ”
 
 
 
 
        คำพูดสุดท้ายของผมที่พูดกับเขาก่อนจะประทับริมฝีปากลงเบาๆ  ไม่ได้ต้องการผูกมัดเขาไว้ด้วยจูบนี้   ไม่ได้จูบเขาเพื่อบอกลา….. 
 
 
 
 
 
          แต่ก็ยังหวังไว้ว่านี่จะไม่ใช่จูบสุดท้ายของ ‘เรา’
 
 
 
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
------------------------------- THE  END -------------------------------
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
อีกนิด....จริงๆอยากทำมาตั้งนานเเล้วเเต่ก็เพิ่งจะได้ทำ ฮาาาาา
 
เสื้อสมาชิกทีมกริฟฟินดอร์ในรุ่นของกัปตันวินเซนต์เเละรองกัปตันเอลโอลิสซ์ค่ะ
 
อิงตามในหน้าเพจของชมรมควิดดิชกริฟนะคะ คนที่ถูกขีดฆ่าชื่อจะไม่มีชื่อในนี้
 
 
 
 
(ขอบคุณพี่เเพร ผปค.ฮิคาริ ที่ช่วยอัพรูปให้นะคะ ; A ;)
 

 
รวมทั้งหมดเเล้วกริฟฟินดอร์มีนักกีฬา 32 คน
 
 
 
เเละ.....
 
 
จากเอนทรี่นี้ "กดโลด"
 
กัปตันวินเซนต์ออกมาให้รางวัลกับสมาชิกในทีมทุกๆคน
 
ต้องยินดีกับกัปตันวินเซนต์ด้วยนะที่ได้รับผลโหวตขวัญใจนักกีฬา >A<
 
 
 
(ขอบคุณพี่เเพร ผปค.ฮิคาริ ที่ช่วยอัพรูปให้นะคะ ; A ;)
 
 
 
 
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
สุดท้ายนี้.....
 
ขอบคุณทุกๆคนมากนะคะ ปีกว่าๆที่ได้เล่น EH มาสนุกมากเลย
 
ได้รู้จักหลายๆคนดีๆ ได้พี่น้องได้เพื่อนเยอะเลย ฮาาา
 
ขอบคุณมากจริงๆ
 
ขอบคุณที่รักโนเอลนะคะ
 
โนเอลยังไม่หายไปไหนเเต่ว่าเขาจะมาเป็นออริเเละคิดว่าจะออกรวมเล่มของเอลในสักวัน..
 
(พิมพ์เองอ่านเองก็เอานะ กร๊ากกกกกกกกก)
 
 
มีหลายๆอย่างที่อยากจะเขียนลงไป มันเยอะมากจริงๆมามานั่งเขียนบล็อคเอาจริงๆกับเขียนไม่ออก
 
เรารู้สึกผูกพันกับโนเอลมากเลยเเละยิ่งกับคนอื่นๆที่ได้เล่นด้วยกันด้วยเเล้ว