--------------------------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
 
ผงชักนำจิตใต้สำนึก.........
 
 
 
เส้นผม......
 
 
 
"เอาละ........จะออกมาเป็นอะไรนะ" ผมกระชับคทาในมือเเน่นหลับตาลงเเล้วส่งสมาธิไปที่เส้นผมกับผงชักนำจิตใจ
 

มีบางอย่าเย็นๆสัมผัสโดนเเขนพอลืมตาขึ้นมาก็เห็นปุยๆขาวๆลอยเต็มห้อง  ไอเย็นที่อยู่รอบๆตัวที่รู้สึกเมื่อกี้คือหิมะ
 
 
 
"คุณเอเรส หิมะเต็มเลยละ (๑´▽`๑)" ผมมองไปรอบๆห้องนี่ตอนนี้มีเเต่หิมะเต็มไปหมด
 
 
 
"หิมะเหรอ......"
 
 
 
ถ้าหิมะละก็......ไม่ค่อยจะเเปลกใจเท่าไรเลยสิ   ผ่านไปนานเเล้วเเท้ๆเเต่ก็ยังจำได้ดีเลยละ
 
 
 
"เย็นจังเลยนะครับ" ไนล์รีสพูดด้วยใบหน้ายิ้มๆ เเต่ดูเหมือนะจะยิ้มมากกว่าทุกทีด้วย "หิมะะะะะะะะะ" โธ่........เจ้าชายเเห่งสโนว์เเลนด์เอ๊ย
 


ในขณะที่ผมกำลังหงุดหงิดกับหิมะที่ได้มาจากจิตใต้สำนึกรูมเมทในห้องไนล์รีสกับไพธอสสองคนกำลังดูสนุก  อีกคนก็ปั้นตุ๊ดตาหิมะเล่นส่วนอีกคนก็เอาหิมะที่ได้ไปทำน้ำเเข็งใส............
 
 
 
"พวกนายนี่มัน........." ผมได้เเต่ขมวดคิ้วเเล้วมองทั้งคู่   เอาเถอะ......
 
 
 
"ทำไมถึงกลายเป็นหิมะละครับคุณเอเรส" ไพธอสหันมาถาม ตอนนี้เขากำลังเริ่มรื้อตุ้เสื้อผ้าหาเสื้อกันหนาวมาใส่จะมีก็เเต่ไนล์รีสเนี่ยละที่นั่งสบายๆกินน้ำเเข็งใสหน้าตาเฉย  ผมเองก็เริ่มรุ้สึกหนาวเลยไปดึงๆผ้าห่มมาห่ม
 
 
 
"นั่นสิครับ ไม่ชอบหิมะไม่ใช่เหรอครับ (๑´▽`๑)......??"
 
 
 
จริงๆผมก็ไม่ได้รุ้สึกเเปลกใจเท่าไรที่ตัวเองเรียกหิมะออกมา  คงเป็นเพราะตอน 9 ขวบเจอเรื่องหลอนๆ(?) ทุกวันนี้เลยไม่ชอบฤดูหนาวเเล้วก็หิมะเท่าไร   เห็นทั้งคู่ดูสนใจผมก็เลยเล่าให้ฟังถึงเหตุผลว่าเพระาอะไรถึงเรียกหิมะออกมา
 
 
..................................
 
.....................
 
...............
 
.........
 
----------------------------------------------------------------------------------------------
 
...9 ปีก่อน...
 
----------------------------------------------------------------------------------------------
 
 
...สีขาว...
..หนาว...
...หิมะเเรกของฤดูหนาวปีนี้ตกเเล้วละ...


เมื่อฤดูหนาวมาเยือน....การพบเจอของเจ้าหญิงเเห่งบารามอสเเละเจ้าชายเเห่งวิทย์ก็ได้มาถึง   เจ้าหญิงผู้เฝ้ารอเจ้าชายในฝัน(?)......เหรอ(?)   การเกริ่นเริ่มต้นที่เหมือนจะโรเเมนติกนี่ไม่ได้ช่วยอะไรเท่าไรเลย   หากการรมาเยือนของเจ้าหญิงลีโอนอร่า เฟอดินานต์ เชส เเห่งบารามอสนั้นทำให้เจ้าชายเอเรสเเห่งวิทช์รู้สึกร้อนๆหนาวๆทันทีเมื่อรู้ว่าเธอผู้นี้กำลังจะมาเยือน  
 
 
"เอเรส! มาเล่นหิมะกันเถอะ!!" เสียงใสของเจ้าหญิงลีโอนอร่า เฟอดินานต์ เชส เเห่งบารามอสวัย 12 ปี   ตะโกนบอก   รีธดูจะชอบหิมะมากๆเธอดูสนุก.....ไอ้รอยยิ้มเเบบนี้นั่นละอันตรายที่สุดเลย
 
 

รีธเป็นเจ้าหญิงเเห่งบารามอสเธออายุมากกว่าผม 3 ปี เธอเป็นคู่หมั้นของผม   ถึงตอนนี้ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรก็เถอะ 'คู่หมั้น' นั้นมีความหมายอะไรลึกซึ้งเเบบไหนเเต่ที่รู้คือ เมื่อผมโตขึ้นผมต้องเเต่งงานกับเธอนั่นเป็นสิ่งที่ท่านพ่อบอกผม   ผมกับรีธจะสลับกันมาเยี่ยมทุกปีที่ที่เเล้วในช่วงฤดูหนาวผมไปหาเธอที่บารามอสในฤดูหนาวปีนี้เธอเลยมาหาผมที่วิทช์
 
 
"หนาว"
 
 
 
"ถ้าอุ่นขึ้นนายจะยอมไปเล่นกับฉันมั้ย??" เธอถามพร้อมกับรอยยิ้ม(?)
 
 
 
จะอุ่นกว่านี้ให้ตายยังไงผมก็ไม่ไปกับเธอเด็ดขาด  ไม่ไปเเน่ๆ ไม่ปายยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
 
 
 
"ฉันไม่อยากเล่นตอนนี้" จริงๆเเล้วผมชอบฤดูหนาวเเละก็ชอบหิมะ......ผมรอช่วงเวลานี้มานานฤดูหนาว......หิมะ ตุ๊กตาหิมะ คริสต์มาส   ซานต้าครอส
 
 
 
เเต่ตอนนี้ผมรู้สึกอันตรายประสบการณ์ที่ผ่านๆมากำลังเตือนผมเเบบนั้น   การเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของตระกูลควรจะรักษาชีวิตของตัวเองไว้ให้ดีที่สุด.....เเละตอนนี้ผมก็กำลังทำมันอยู่ (ว่าไปนั่น........)
 
 
 
"เจ้าชายที่ดีไม่ควรปฎิเสธคำชวนของหญิงสาว  เเละฉันก็ไม่ใช่หญิงสาวธรรมดาๆฉันเป็นเจ้าหญิงเเละเป็นคู่หมั้นของนาย"
 
 
 
"หน้าตาอุบาทเป็นทหารดีกว่าเจ้าหญิง"
 
 
 
ปากนะปาก.......เเต่มันก็จริงรีธตอนนี้ไม่สวยเลยสักนิด
 
 
หมัดหนักๆของรีธลอยเข้ามาเต็มๆหน้าผมทันที  ผมเซไปสามสี่ก้าวเเล้วล้มลงกับพื้นรู้สึกมึนๆมองเห็นดาวลอยวิบวับๆเต็มไปหมด  ลาก่อนนะวิทช์...........#ผิด
 
 
 
โธ่.......เอเรสไหนนายบอกว่าจะรักษาชีวิตตัวเองไว้ไงเเต่เเกจะตายเพระาปากตัวเองเนี่ยละ
 
 
"เจ็บ....." เป็นเเผลตอนหน้าหนาวเขาว่ายิ่งหายช้าด้วย.......
 
 
 
"เจ้าชายเเห่งวิทช์ช่างปากเสีย!!"
 
 
 
ฉันก็ปากเเบบนี้มา 9 ปีเเล้ว......เเต่นั่นคือสิ่งที่ผมไม่ควรพูด พูดไปเดี๋ยวได้เจออีกหมัดลอยเข้าหน้าอีก
 
 
 
"ที่ไม่เล่นเพราะข้างนอกมันหนาว......" ก็พยายามหาข้ออ้างกันต่อไป
 
 
 
"งั้นดื่มนี่เเล้วจะหายหนาว" รีธบอกพร้อมส่งเเก้วที่มีน้ำสีเเปลกๆมาให้  ผมได้เเต่มองไม่รับเเก้วมาจากเธอ
 
 
 
"......." รีธจ้องผมเเละผมก็จ้องเธอกลับ  ดูท่าทางเธอจะหมดความอดทนกับผมเธอเลยจับผมกรอกน้ำสีเเปลกๆนั่น  มันขมๆเเปลกๆ กลิ่นก็เเปลกๆ เเต่พอลงคอเเล้วรุ้