Se★i

           เริ่มยังไงดีละ…

          ผมถามคำถามนี้ในใจหลายรอบ   นั่งควงปากกาในมือไปมาพลางใช้ความคิดว่าจะ

เริ่มต้นเขียนอะไรดีลงบนสมุดเปล่าๆเล่มนี้   ผมตั้งใจซื้อสมุดเล่มนี้มาไว้เขียนเป็นไดอารี่ส่วนตัว  

อื้ม….ผมอาจจะเริ่มต้นอะไรไม่เก่งจริงๆ   ไม่ใช่แค่เรื่องการเข้าหาผู้คนหรือทำความรู้จักกับใคร

ก่อน   ขนาดเรื่องของตัวเองผมยังเริ่มไม่ถูกเลยว่าจะเล่ายังไงดี

          สมุดที่ผมซื้อมาเป็นสมุดเปล่าๆไม่มีเส้น   ผมชอบกระดาษถนอมสายตามากกว่า

กระดาษสีขาว    ไม่มีเหตุผล….หรือที่ชอบมากกว่ากระดาษสีขาวเพราะมันชื่อว่า ‘กระดาษ

ถนอมสายตา’ ………เหมาะกับคนใส่แว่นละมั้ง? #ไม่เกี่ยวเลยนะ

          ผมละสายตาจากกระดาษมามองปากการูปจระเข้แทน…..

          ทำไมต้องจระเข้?

         ไม่รู้สิ……ผมว่าจระเข้มันก็ดูน่ารักดี   จิ้งจกก็ด้วย….อื้ม…เดรกเรียกผมว่า ‘จระเคะ’ เขาหมายถึงขั้นกว่าของจระเข้รึเปล่านะ?    ในหนังสือหรือในอินเตอร์เน็ตก็ไม่มีบอกด้วยว่าไอ้ตัวจระเคะที่ว่ามันคือตัวอะไร…….จนตอนนี้ก็ยังไม่รู้เลยว่าคือตัวอะไรกันแน่

          วางปากกาลงแล้วนั่งเท้าคางสายตาดันไปสะดุดกับตุ๊กตาหมีของใครบางคน  

         ผมไม่ชอบหมีหรอก….รัคชอลลืมมันทิ้งเอาไว้   ขาของมันขาดผมเลยเอาเทปใสพันๆขามันไว้เรียบร้อยแล้วละ   ดูดี(?)ขึ้นมาหน่อยเหมือนหมีขาหักที่ต้องใส่เฝือกไว้เลย   มันวางอยู่ในห้องของผมนานแล้ว   ไม่เจอรัคชอลสักทีเลยไม่ได้เอาไปคืน   ถ้าได้คืนสักทีก็คงดีผมคิดว่าถ้าเป็นของของผมหายไปผมก็อยากจะได้คืนเร็วที่สุด   เฝ้ารอว่าผมจะได้ของสิ่งนั้นคืนกลับมารัคชอลคงกำลังรอตุ๊กตาหมีนี่อยู่……

          มองถุงมือของตัวเองที่ใส่อยู่ค่อยๆถอดมันออกมา

         มือของผมไม่สามารถสัมผัสสิ่งใดได้….เลยต้องใส่ถุงมือชนิดพิเศษไว้ตลอดวามสามารถของผมนอกจากการล่องหนหรือทะลุสิ่งต่างๆได้   อีกอย่างหนึ่งคือการย่อยสลายไม่ว่าจะจับอะไรของสิ่งนั้นจะถูกย่อยจนไม่เหลือเศษซาก…….กับมนุษย์เองก็เช่นกัน   นี่คงเป็นอีกเหตุผลที่ผมไม่ชอบแตะตัวใครก่อนหรือให้ใครมาโดนตัว   เพื่อตัดปัญหานั้นก็เลยไม่ค่อยแสดงตัวเท่าไร

     เหมือนผี…….

         แบบนั้นก็ได้….ผมก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไรหรอก   ผมชอบที่จะมองมากกว่าเพราะผมเองก็รู้สึกประหม่าเวลาอยู่กับคนมากๆ

          ก้มมองกระดาษอีกครั้ง…..

         เขียนอะไรดี…..

         ปิดสมุดลง…

         สุดท้ายผมก็ไม่ได้เขียนอะไรลงไปในสมุดเล่มนี้อีกจนได้….

          ลุกจากโต๊ะเขียนหนังสือมานอนเล่นที่เตียงเอาหูฟังใส่หูและเปิดเพลงBloody MaryของLady Gagaแทน…เรื่องไดอารี่ที่จะเขียนไว้ค่อยลองนึกใหม่อีกครั้งแล้วกันว่าจะเขียนอะไรลงไปดี…………..

The end

--------------------------------------------------------------------

ผปค.

“งง”

งงว่าตัวเองเขียนอะไรออกมา =A=a   สรุปนี่มันก็ไม่ใช่ไดอารี่ของฮาเวิร์ดเพราะเจ้าตัวยังไม่ได้เริ่มเขียนอะไรลงไปเลย   คือ…อ่านแล้วอาจจะงงๆบ้างดูไม่ค่อยจะต่อเนื่องกันเท่าไร   เซย์อยากจะสื่อถึงมุมมองของฮาเวิร์ดเขาเท่านั้นละ   เพราะฮาเวิร์ดเขาเป็นคนที่ค่อนข้างเงียบๆไม่ค่อยแสดงออกหรือพูดอะไรออกมาเท่าไร   เรื่องความชอบหรือนิสัยบางอย่างคนอื่นก็คงไม่รู้เจ้าตัวก็ไม่คิดจะพูดด้วย (โปรยไข่ปลาเป็นอย่างเดียว ฮาๆๆ)   เขียนไปเขียนมาเหมือนจะบอกว่าฮาเวิร์ดเขาก็เป็นแบบนี้ละ(?)

ชื่อตอนว่าสมุดบันทึก...เเต่สุดท้ายเจ้าตัวก้นั่งนึกนั่นนี่เเล้วก็ไม่ได้เขียนอะไรเลย มุนควรชื่อตอนว่าสมุดเปล่ามากกว่ามั้ง5555

รู้สึกตัวเองก็พิมพ์ไม่ค่อยจะรู้เรื่องเหมือนกันกร๊ากกกกกกก ขอโทษนะคะ

ไทม์ไลน์นี้คือตอนที่ยังไม่ได้คืนตุ๊กตาให้รัคชอนค่ะ   ได้มาแล้วตั้งในห้องจนฝุ่นเกาะหมดแล้วรอเอาไปคืนรัคชอน

ช่วงนี้ฝึกงานแล้วเลยไม่ได้เข้าไปส่องสไกป์เลย ฝึกงานกลับมาบ้านหนูก็หลับคร่อกแล้ว OTL  อยากคุยกับหลายๆคนแต่เซย์เองก็ยังรู้สึกประหม่าเหมือนกัน ฮาๆๆ

ไว้เจอกันใหม่นะคะ  ขอบคุณมากที่อ่านมาจนจบแม้มันจะมึนๆเมาๆก็ตาม   แล้วเจอกันใหม่นะคะ